Położenie, sprzyjające warunki materialne i przyrodnicze spowodowały, że po II wojnie w Przygodzicach utworzono szkołę rolniczą. Wybór Przygodzic na miejsce szkoły rolniczej był nader trafny. Miejscowość położona w rejonie dobrze rozwiniętego rolnictwa, dużych gospodarstw indywidualnych stwarzała konieczność i dawała możliwości kształcenia praktycznego i teoretycznego na wysokim poziomie.

Szkoła, nim przybrała obecny kształt przechodziła wiele przeobrażeń organizacyjnych. Najpierw była to Powiatowa Szkoła Gospodarstwa Wiejskiego, którą w 1945 r. powołały do życia władze powiatowe.

Usytuowano ją w jednym z budynków dworskich, będących onegdaj własnością Radziwiłłów. Utworzono jednocześnie gospodarstwo szkolne składające się z 65ha ziemi znajdującej się obok, w sąsiedztwie. Organizatorem, a zarazem pierwszym dyrektorem tej rolniczej placówki był inż. Wiktor Bogusławski. Nauka w Powiatowej Szkole typu dwuzimowego trwała trzy semestry, a uczono tylko mężczyzn w wieku od 15 do 25 lat. W pierwszym roku uczyło się w niej 30 uczniów pochodzących głównie z Przygodzic i okolicznych wsi.

W 1947 roku przemianowano szkołę na Państwowe Męskie Gimnazjum Rolnicze dla Dorosłych i przyjmowano tylko mężczyzn mających świadectwo ukończenia niższej szkoły rolniczej. Zwiększyła się liczba uczniów zamiejscowych i w związku z tym zaistniała konieczność zorganizowania internatu i stołówki. W międzyczasie szkoła zaopatrywała się w niezbędne pomoce nauczania dostarczane przez Wydział Oświaty Rolniczej w Poznaniu. Z tego samego źródła również gospodarstwo szkolne otrzymywało pomoc finansową na zakup inwentarza żywego oraz kredyty na remont budynków. Uczniowie – w ramach wolnego czasu – przygotowywali imprezy artystyczne i w ramach więzi ze środowiskiem wystawiali je w świetlicach dla okolicznej ludności. Uzyskiwany dochód przeznaczono na konto spółdzielni uczniowskiej, ta z kolei przeznaczała te kwoty na rzecz stołówki, aby poprawić wyżywienie mieszkającym w internacie lub jako dotacje na utrzymanie w internacie mniej zamożnym uczniom.

Rok szkolny 1948/49 przyniósł kolejną zmianę charakteru szkoły, a raczej jej nazwę, bo od tej pory funkcjonowało Liceum Rolnicze dla dorosłej młodzieży męskiej. Zmieniała się stopniowo liczba uczniów, wzrastała liczba etatów nauczycieli i administracji. Młodzież dostrzegając trudności lokalowe szkoły, wykazała dużo inicjatywy proponując samorzutnie pomoc w prowadzonych pracach modernizacyjnych. Wspólnym wysiłkiem przerobiono i zaadaptowano jedno z pomieszczeń magazynowych na sypialnię uczniowską. W roku szkolnym 1949/50 liczba uczniów szkoły wynosiła 116 i dyrekcja stanęła przed trudnościami związanymi z zakwaterowaniem wychowanków oraz wygospodarowaniem pomieszczeń na sale lekcyjne. Problem udało się jednak rozwiązać; klasy urządzono w budynku administracyjnym, zaś sypialnię w mieszkaniu wykwaterowanych lokatorów. Zaangażowano jeszcze jednego nauczyciela przedmiotów zawodowych, natomiast niektórzy nauczyciele przedmiotów ogólnych często musieli prowadzić zajęcia po południu, gdyż do południa pracowali w swych szkołach macierzystych. Bywało, że zajęcia lekcyjne w niektóre dni przeciągały się do późnych godzin wieczornych.

Rok szkolny 1951/1952 przyniósł zmianę, nie tylko nazwy, ale i charakteru szkoły. 4 -letnie Liceum przemianowano na Państwowe Technikum Rolnicze. Warunkiem przyjęcia do technikum było świadectwo ze szkoły podstawowej i „korzystny” wynik egzaminu wstępnego. Umożliwiono dostęp dziewczętom i tak oto technikum rolnicze stało się szkołą koedukacyjną. Zaistniała konieczność rozbudowy szkoły oraz zorganizowania internatu dla dziewcząt. Dzięki otrzymanym kredytom rozbudowano budynek szkolny podnosząc go o dwie kondygnacje. W ten sposób wygospodarowano dodatkowe pomieszczenia na sale lekcyjne i internat dla dziewcząt. Stołówka i całe zaplecze mieściły się w ciemnych suterenach. Tego problemu jednak nie udało się rozwiązać.

W dziejach szkoły zwrotnym momentem był rok 1954, w którym na stanowisko dyrektora powołano inż. Wacława Namyślaka, który z ogromnym zapałem zdecydowanie przystąpił do przeprowadzania ewidentnych zmian na terenie szkoły i gospodarstwa. Zaczął od powiększenia gospodarstwa szkolnego. Miał pełną świadomość, że jest ono za małe, aby spełniało wszystkie warunki praktycznej nauki zawodu dla przyszłych rolników. Czynił, więc starania o przyłączenie do gospodarstwa szkolnego gruntów położonych w sąsiedztwie. Pertraktacje, trwające jeszcze od czasów poprzedniego dyrektora, zakończyły się sukcesem – gospodarstwo szkolne powiększyło swój areał do 270 ha. Park maszynowy powiększył się o nowe ciągniki rolnicze, maszyny i narzędzia do praktycznej nauki zawodu. Jednocześnie energiczny dyrektor przystąpił do modernizacji i dalszej rozbudowy szkoły. Usilne zabiegi o potrzebne środki i starania czynione w latach 1954 – 1964 wreszcie zostały zakończone powodzeniem.

Powstała nowa szkoła wraz z salą gimnastyczną. Urządzono osiem pracowni z gabinetami przedmiotowymi, trzy klasopracownie, świetlicę, gabinet lekarsko-dentystyczny, pokój nauczycielski, pomieszczenia dla administracji, stołówkę wraz z zapleczem oraz kotłownię centralnego ogrzewania. Zapobiegliwy i przewidujący dyrektor w trakcie budowy szkoły zmienił częściowo dokumentację i w ten sposób uzyskano – na niskim parterze – pod salą gimnastyczną dodatkowe pomieszczenie na internat żeński w ilości 65 miejsc. Dotychczasowy budynek szkolny, po dokonaniu w nim niezbędnych prac remontowych przeznaczono na internat męski.

W międzyczasie wydłużono okres nauczania w tego typu szkole do pięciu lat. W latach 1954 – 1968 Technikum Rolnicze w Przygodzicach miało specjalność rolniczo-lniarską, jako jedno z czterech w Polsce szkoliło lniarzy. Były to czasy intensywnego rozwoju szkoły, a świadczą o tym prowadzone równocześnie różnorodne formy kształcenia.

W latach 1959 – 1963 funkcjonowała Dwuzimowa Szkoła Rolnicza, w której prowadzono zajęcia z: żywienia rodziny, zaopatrzenia rodziny w odzież, hodowli zwierząt.

W latach 1961 – 1971 działał Ośrodek Kursowego Szkolenia Rolniczego, powszechnie zwany Ośrodkiem Traktorzystów.

Wychodząc naprzeciw zapotrzebowaniu społecznemu powołano w grudniu 1969 roku Technikum Rolnicze Zaoczne.

W 1970 roku przeprowadzono nabór do dwuletniej Zasadniczej Szkoły Rolniczej, a dwa lata później w 1972 roku utworzono pierwszą klasę trzyletniego Technikum Rolniczego.

W latach 1974/1976 szkoła pełniła rolę Centrum Powiatowego Kształcenia Rolniczego. Jednostka ta przejęła wszystkie formy kształcenia na potrzeby rolnictwa. Do centrum jako ośrodka głównego dołączono tzw. szkoły filialne, które powstały z istniejących na terenie powiatu Szkół Przysposobienia Rolniczego. Były to szkoły środowiskowe z następujących miejscowości: Garki, Czamylas, Daniszyn, Droszew, Grudzielec, Kwiatków, Odolanów, Skalmierzyce, Raszków, Sośnie, Parczew, Przybysławice, Dziadowa Kłoda, Miłowice. Teraz wszystkie kursy rolnicze organizowane na terenie powiatu nadzorowane były przez dyrekcję Powiatowej Szkoły Centrum Kształcenia Rolniczego. Tam też powołane zostały Komisje do przeprowadzania egzaminów na tytuł kwalifikowanego rolnika oraz egzaminów mistrzowskich. Ponieważ zwiększył się zakres działalności szkoły, utworzono dodatkowy etat zastępcy dyrektora.

Wprowadzenie w kraju reformy administracyjnej w 1975 roku spowodowało zmianę statusu centrum i l września 1976 roku powołano Zespół Szkół Rolniczych. Zmienił się jednocześnie zakres działania, odpadł nadzór pedagogiczny nad kursami kwalifikacyjnymi, pozostała jednak komisja do przeprowadzania egzaminów na kwalifikowanego rolnika i mistrzowskich.

W 1977 roku uwzględniając potrzeby środowiska utworzono Policealne Zaoczne Studium Zawodowe przy dotychczas istniejącym technikum zaocznym.

Po odejściu w 1979 roku dyrektora Wacława Namyślaka na emeryturę, przez rok kierował szkołą rusycysta mgr Kazimierz Jasiulewicz, a od grudnia 1980 roku funkcję szefa Zespołu Szkół Rolniczych objął mgr inż. Józef Nowicki.

We wrześniu 1981 roku reaktywowano pięcioletnie technikum rolnicze i przeprowadzono nabór do pierwszej klasy. Rok później nauka w zasadniczej szkole przedłużona została o rok, a szkoła zmieniła nazwę na 3-letnią Zasadniczą Szkołę Rolniczą. Przedłużenie okresu nauczania w Zasadniczej Szkole Rolniczej a przede wszystkim zniesienie obowiązku posiadania kwalifikacji rolniczych do dziedziczenia gospodarstwa lub kupna ziemi spowodowało spadek liczby chętnych do nauki w ZSR, co w konsekwencji doprowadziło do gruntownego zmniejszania się naboru do tego typu szkoły. W 1986 r. zredukowano ilość zasadniczych szkół w terenie pozostawiając dwie filie w Przybysławicach i Nowych Skalmierzycach.

Na mocy orzeczenia wojewody kaliskiego z dnia 16 listopada 1993r Zespół Szkół Rolniczych w Przygodzicach został zespołem szkół publicznych.

Zespół Szkół Rolniczych w Przygodzicach posiadał dobrze wyposażony warsztat dydaktyczny, na który składały się pracownie produkcji roślinnej, produkcji zwierzęcej, mechanizacji rolnictwa, ekonomiki i organizacji rolnictwa, fizyki, chemii, biologii, języków niemieckiego i angielskiego, języka polskiego, historii, matematyki, przysposobienia obronnego, dwie pracownie wiejskiego gospodarstwa domowego z nowoczesnym wyposażeniem specjalistycznym, pracownię kroju i szycia.

Idąc z duchem czasu, a jednocześnie wychodząc naprzeciw zapotrzebowaniom młodzieży na pewne umiejętności przydatne coraz bardziej tak w życiu prywatnym jak i w przyszłej pracy, pod koniec 1992 r. utworzono pracownię komputerową. Od roku szkolnego 1993/94 zaczęły odbywać się regularne lekcje z elementów informatyki dla młodzieży ZSR .

W ramach pełniejszego przygotowania absolwentów do wymagań szybko zmieniającej się rzeczywistości ekonomicznej i gospodarczej, prócz nabywania biegłości w obsłudze komputerów, realizowany był program ekonomiki stosowanej. Przedmiot ten dawał podstawy i przygotowywał do prowadzenia małej przedsiębiorczości. Zdobyta teoretycznie wiedza sprawdzana była w działającym szkolnym przedsiębiorstwie.

Zmieniająca się sytuacja rynkowa w latach dziewięćdziesiątych, oczekiwania uczniów oraz ich rodziców wymusiły konieczność tworzenia nowych kierunków i unowocześniania tych istniejących. W warunkach rozwijającej się gospodarki rynkowej najważniejszą kwestią stała się znajomość zasad, według których ta gospodarka funkcjonuje. Konsekwencją tego było utworzenie z dniem 1 września 1997 roku Technikum Agrobiznesu, szkoły umożliwiającej zdobycie zasobu wiadomości i umiejętności z zakresu produkcji, a także wiedzy obejmującej zasady działania i prowadzenia samodzielnie własnej firmy.

Mając nowoczesną bazę dydaktyczną, doskonałe wyposażenie wnętrz i należycie urządzone oraz bogate w pomoce naukowe pracownie, w pełni wykwalifikowaną, wykształconą kadrę nauczycieli, dobrą renomę i niemałą przecież – ponad pięćdziesięcioletnią tradycję, w XXI wiek szkoła w Przygodzicach wkroczyła z nadzieją na dalszy rozwój.