Strona główna
Oferta edukacyjna
Informacje dla uczniów
Wydarzenia szkolne
Historia szkoły
Historia Przygodzic
Grono pedagogiczne
Projekty europejskie
Absolwenci
Sukcesy uczniów
Kierunki rozwoju szkoły
Gazetka szkolna
Szkolenie praktyczne
SzOK
Foto
Kontakt
UE Wrocław
BIP

Historia szkoły

Najpierw była Powiatowa Szkoła Gospodarstwa Wiejskiego, którą w 1945 r. powołały do życia władze powiatowe. Usytuowano ją w jednym z budynków dworskich, będących onegdaj własnością Radziwiłłów. Utworzono jednocześnie gospodarstwo szkolne składające się z 65 ha ziemi znajdującej się obok, w sąsiedztwie. Organizatorem, a zarazem pierwszym dyrektorem tej rolniczej placówki był inż. Wiktor Bogusławski. Nauka w Powiatowej Szkole typu dwuzimowego trwała trzy semestry, a uczono tylko mężczyzn w wieku od 15 do 25 lat. W pierwszym roku uczyło się w niej 30 uczniów pochodzących głównie z Przygodzic i okolicznych wsi.

W 1947 roku przemianowano szkołę na Państwowe Męskie Gimnazjum Rolnicze dla Dorosłych i przyjmowano tylko mężczyzn mających świadectwo ukończenia niższej szkoły rolniczej. Zwiększyła się liczba uczniów zamiejscowych i w związku z tym zaistniała konieczność zorganizowania internatu i stołówki. W międzyczasie szkoła zaopatrywała się w niezbędne pomoce nauczania dostarczane przez Wydział Oświaty Rolniczej w Poznaniu. Z tego samego źródła również gospodarstwo szkolne otrzymywało pomoc finansową na zakup inwentarza żywego oraz kredyty na remont budynków.

Uczniowie — w ramach wolnego czasu — przygotowywali imprezy artystyczne i w ramach więzi ze środowiskiem wystawiali je w świetlicach dla okolicznej ludności. Uzyskiwany dochód przeznaczono na konto spółdzielni uczniowskiej, ta z kolei przeznaczała te kwoty na rzecz stołówki, aby poprawić wyżywienie mieszkającym w internacie lub jako dotacje na utrzymanie w internacie mniej zamożnym uczniom.

Rok szkolny 1948/49 przyniósł kolejną zmianę charakteru szkoły, a raczej jej nazwę, bo od tej pory funkcjonowało Liceum Rolnicze dla dorosłej młodzieży męskiej. Zmieniała się stopniowo liczba uczniów, wzrastała liczba etatów nauczycieli i administracji. Młodzież dostrzegając trudności lokalowe szkoły, wykazała dużo inicjatywy proponując samorzutnie pomoc w prowadzonych pracach modernizacyjnych. Wspólnym wysiłkiem przerobiono i zaadaptowano jedno z pomieszczeń magazynowych na sypialnię uczniowską. W roku szkolnym 1949/50 liczba uczniów szkoły wynosiła 116 i dyrekcja stanęła przed trudnościami zakwaterowania wychowanków oraz wygospodarowania pomieszczeń na sale lekcyjne. Problem rozwiązano; klasy urządzono w budynku administracyjnym, sypialnię zaś w mieszkaniu wykwaterowanych lokatorów. Zaangażowano jeszcze jednego nauczyciela przedmiotów zawodowych, natomiast niektórzy nauczyciele przedmiotów ogólnych często musieli prowadzić zajęcia po południu, gdyż do południa pracowali w swych szkołach macierzystych. Bywało, że zajęcia lekcyjne w niektóre dni przeciągały się do późnych godzin wieczornych.

Rok szkolny 1951/1952 przyniósł zmianę, ale nie tylko nazwy, ale i charakteru szkoły.

4-letnie Liceum przemianowano na Państwowe Technikum Rolnicze. Warunkiem przyjęcia było świadectwo ze szkoły podstawowej i korzystny wynik egzaminu wstępnego. Umożliwiono dostęp dziewczętom i tak oto technikum rolnicze stało się szkołą koedukacyjną. Zaistniała konieczność rozbudowy szkoły oraz internatu dla dziewcząt. Dzięki otrzymanym kredytom rozbudowano budynek szkolny podnosząc go o dwie kondygnacje i w ten sposób wygospodarowano dodatkowe pomieszczenia na sale lekcyjne i internat dla dziewcząt. Stołówka i całe zaplecze mieściły się w ciemnych suterenach. Tego problemu jednak nie udało się rozwiązać.

W dziejach szkoły zwrotnym momentem był rok 1954, w którym na stanowisko dyrektora powołano inż. Wacława Namyślaka, który z ogromnym zapałem zdecydowanie przystąpił do przeprowadzania ewidentnych zmian na terenie szkoły i gospodarstwa. Zaczął od powiększenia gospodarstwa szkolnego. Miał pełną świadomość, że jest ono za małe, aby spełniało wszystkie warunki praktycznej nauki zawodu dla przyszłych rolników. Czynił więc starania o przyłączenie do gospodarstwa szkolnego gruntów położonych w sąsiedztwie. Pertraktacje, trwające jeszcze od czasów poprzedniego dyrektora, zakończyły się sukcesem — gospodarstwo szkolne powiększyło swój areał do 270 ha. Park maszynowy powiększył się o nowe ciągniki rolnicze, maszyny i narzędzia do praktycznej nauki zawodu. Usilne zabiegi o potrzebne środki i starania czynione w latach 1954 - 1964 wreszcie zostały zakończone powodzeniem.

 

Powstała nowa szkoła wraz z salą gimnastyczną. Urządzono osiem pracowni z gabinetami przedmiotowymi, trzy klasopracownie, świetlicę, gabinet lekarsko-dentystyczny, pokój nauczycielski, pomieszczenia dla administracji, stołówkę wraz z zapleczem oraz kotłownię centralnego ogrzewania. Zapobiegliwy i przewidujący dyrektor w trakcie budowy szkoły zmienił częściowo dokumentację i w ten sposób uzyskano — na niskim parterze — pod salą gimnastyczną dodatkowe pomieszczenie na internat żeński w ilości 65 miejsc. Dotychczasowy budynek szkolny, po dokonaniu w nim niezbędnych prac remontowych przeznaczono na internat męski.

W międzyczasie wydłużono okres nauczania w tego typu szkole do pięciu lat. W latach 1954 - 1968 Technikum Rolnicze w Przygodzicach miało specjalność rolniczo-lniarską, jako jedno z czterech w Polsce szkoliło lniarzy. Były to czasy intensywnego rozwoju szkoły, świadczą o tym prowadzone równocześnie różnorodne formy kształcenia.

W latach 1959- 1963 funkcjonowała Dwuzimowa Szkoła Rolnicza, w której prowadzono zajęcia: z żywienia rodziny, zaopatrzenia rodziny w odzież, hodowli zwierząt.

W latach 1961 - 1971 działał Ośrodek Kursowego Szkolenia Rolniczego, powszechnie zwany Ośrodkiem Traktorzystów.

Wychodząc naprzeciw zapotrzebowaniu społecznemu powołano w grudniu 1969 roku Zaoczne Technikum Rolnicze. W 1971 roku przeprowadzono nabór do dwuletniej Zasadniczej Szkoły Rolniczej, a dwa lata później w 1973 roku utworzono pierwszą klasę trzyletniego Technikum Rolniczego. W latach 1974 -1976 szkoła pełniła rolę Centrum Powiatowego Kształcenia Rolniczego. Jednostka ta przejęła wszystkie formy kształcenia na potrzeby rolnictwa. Do centrum jako ośrodka głównego dołączono tzw. szkoły filialne, które powstały z istniejących na terenie powiatu Szkół Przysposobienia Rolniczego. Byty to szkoły środowiskowe z następujących miejscowości: Garki, Czarnylas, Daniszyn, Droszew, Grudzielec, Kwiatków, Odolanów, Skalmierzyce, Raszków, Sośnie, Parczew, Przybysławice. Dziadowa Kłoda, Miłowice. Teraz wszystkie kursy rolnicze organizowane na terenie powiatu nadzorowane były przez dyrekcję Powiatowej Szkoły Centrum Kształcenia Rolniczego. Tam też powołane zostały Komisje do przeprowadzania egzaminów na tytuł kwalifikowanego rolnika oraz egzaminów mistrzowskich.

Ponieważ zwiększył się zakres działalności szkoły utworzono dodatkowy etat zastępcy dyrektora. Wprowadzenie w kraju reformy administracyjnej w 1975 roku spowodowało zmianę statusu centrum i l września 1976 roku powołano Zespół Szkół Rolniczych i ta oficjalna nazwa przetrwała do 31 sierpnia 2000 r.

Zmienił się zakres działania, odpadł nadzór pedagogiczny nad kursami kwalifikacyjnymi, pozostała komisja do przeprowadzania egzaminów na kwalifikowanego rolnika i mistrzowskich.

W 1977 roku uwzględniając potrzeby środowiska utworzono Policealne Zaoczne Studium Zawodowe przy dotychczas istniejącym technikum zaocznym.

Po odejściu w 1979 roku dyrektora Wacława Namyślaka na emeryturę, przez rok kierował szkołą rusycysta mgr Kazimierz Jasiulewicz, a od grudnia 1980 roku funkcję szefa Zespołu Szkół Rolniczych objął mgr inż. Józef Nowicki.

We wrześniu 1981 roku reaktywowano pięcioletnie technikum rolnicze i przeprowadzono nabór do pierwszej klasy, a rok później nauka w zasadniczej szkole przedłużona została o rok, a szkoła zmieniła nazwę na 3-letnią Zasadniczą Szkołę Rolniczą.

Przedłużenie okresu nauczania w Zasadniczej Szkole Rolniczej oraz zniesienie obowiązku posiadania kwalifikacji rolniczych do dziedziczenia gospodarstwa lub kupna ziemi spowodowało spadek liczby chętnych do nauki w ZSR, a w konsekwencji do gruntownego zmniejszania się naboru do tego typu szkoły.

Skutkiem tych poczynań  zredukowano ilość zasadniczych szkół w terenie i zlikwidowano dwie filie szkolne w Przybysławicach i Nowych Skalmierzycach.

Idąc z duchem czasu, a wychodząc naprzeciw zapotrzebowaniom na pewne umiejętności młodzieży w przyszłości, pod koniec 1992 r. utworzono pierwszą pracownię komputerową. Pierwsi z tej pracowni skorzystali nauczyciele i pracownicy obsługi. Od roku szkolnego 1993/94 zaczęły odbywać się regularne lekcje z elementów informatyki.

Dziś w szkole istnieją już dwie pracownie komputerowe z 20 stanowiskami gdzie młodzież — oprócz poznawania i doskonalenia umiejętności w zakresie technologii informacyjnej — wykonuje ogłoszenia, reklamy, ulotki, redagowana jest również gazetka szkolna.

Dzisiejsze zmiany gospodarcze zmniejsza szansę zatrudnienia absolwentów szkół rolniczych, a w konsekwencji liczbę chętnych do podjęcia w nich nauki. Powstaje konieczność tworzenia nowych kierunków kształcenia oraz unowocześniania istniejących. 

Otwarcie liceów nowego typu, policealnego studium obsługi ruchu turystycznego oraz rozpoczęcie działalności kursowej pociągnęło za sobą zmianę nazwy placówki. Z dniem 1 września  2002 r. szkoła przyjęła nazwę:

 Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych Centrum Kształcenia Ustawicznego.  

 

Opracowano na podstawie publikacji mgr Wiesławy S. Nowickiej: "Pół wieku Szkoły Rolniczej w Przygodzicach".